Schitterend schouwspel in warrige Vliegende Hollander

 

Toneelgroep Sint Genesius heeft wat te vieren bij zijn 110-jarige bestaan en doet dat met de groots opgezette voorstelling De Vliegende Hollander. In een overweldigend samengaan van spel en technische hoogstandjes, dompelt het gezelschap zijn publiek onder in een sterk visueel schouwspel.

 

SPEL

Even weergaloos wordt het net na de pauze, als vier jongeren het golfplaten hutje van de ‘heilige’ Senta bestoken; sterk spel dat je beetpakt en in het verhaal sleurt. Verder staat de Hollander zelf als een huis, al was het alleen maar door de imposante gestalte van deze speler, die uitstekend past bij zijn rol van schipper van het noodlottige schip. De architect is dominant met zijn overactieve aanwezigheid.

 

REGIE

Een ijzersterk begin, dat de opmaat is voor meer goed gecomponeerde massascènes. De opgebouwde sfeer wordt goed volgehouden. De scènes staan wel behoorlijk op zichzelf, waardoor een gefragmenteerd verhaal ontstaat.

 

VORMGEVING

De Vliegende Hollander is bij Genesius een voorstelling geworden om je vingers bij af te likken. Geluid, decor, licht, projecties,

mise- en- scène; het is allemaal even mooi om naar te kijken en een jubileum van deze omvang waardig.

 

DRAMATURGIE

Het zwakke punt van de voorstelling is het warrige verhaal, dat maar niet aan wil slaan. Of we nu naar een droom of naar de werkelijkheid zitten te kijken is niet zo interessant, maar waar het om gaat is of deze verliefdheid tot leven komt. We worden simpelweg voor een voldongen feit gezet van de onmogelijke liefde van een sentimenteel meisje voor een wanhopige zeebonk.

Dat pakt niet.

 

BELEVING

Als kijkspel is het helemaal geslaagd. Jammer dat het verhaal niet overtuigend is, dan was het een gedenkwaardige avond.