Spelers

Jeannette Raymakers Wim van Wetten Bea van Kraay Marleen Stultiens Ruud van der Velden Wim Peters Micole Neijts Lia Roozen regie: Ron Bons regie-assistente: Rian van der Meijden

Sponsors

Agenda

Recensies

door Erik Vink (2006-03-02)

Weer genoeg te lachen bij Genesius

HELMOND - Toneelgroep St. Genesius met ’Komkommertijd’ van Carl Slotboom in ’t Speelhuis, Helmond, zaterdagavond 25 februari. Regie: Ron Bons. Heropvoeringen vanavond 27 februari, eveneens in ’t Speelhuis (uitverkocht), en vrijdagavond 10 maart in De Geseldonk.

'Kom, we gaon naor hois’. Toneelgroep Genesius heeft ’Komkommertijd’ als carnavalsstuk traditiegetrouw lekker ver-Helmondst. E

n een handvol heerlijke typetjes gecreëerd om familiehotel Brons te bevolken.

Dit alles in een oogstrelend decor. Maar goed ook, want de inhoud stelt hoegenaamd niets voor.

Toch is het begin bijna net zo poëtisch als dat van een film.

Ook het geloer door de sleutelgaten, en dat gedoe met die dubbele spiegel, zou aan een filmscène ontleend kunnen zijn.

Hoe dan ook vormen de beide hotelkamers op het toneel – waarin zich beurtelings een handeling voltrekt – een prima middel om de flinterdunne verhaallijn stevig aan te dikken.

Daardoor blijft er ondanks dit behoorlijk gedateerde stuk meer dan genoeg te lachen over.

Al was het alleen maar om het ingehouden spel van Wim van Wetten die middenin de nacht een bobbel voelt,

of om de enthousiaste entree van Nicole Neijts aan de andere kant: „Och kijk, ik zie allemaal eikeltjes!“

Het is van meet af aan duidelijk dat het met de rust in dit hotel niet veel zal worden.

Waarbij het ook gauw genoeg zonneklaar is dat William van der Heijden als piccolo kan blijven fluiten naar zijn fooi –

en dat een echte clou uitblijft.

Verrassingen vinden plaats aan de zijlijn, met gulle hand toegevoegd om de toeschouwers te vermaken.

Zoals daar zijn: frikadellen bakken en playbacken.

Die laatste, bijzonder leuke act door Marleen Stultiëns plaatst alles nog eens in een ander daglicht, maar laat tegelijk zien hoe vlug de schrijver zijn verhaaltje in elkaar heeft gesmeten.

Het einde vormt een rare hink-stap-sprong, waarbij de ontknoping zich met horten en stoten voltrekt.

Maar het onverstoorbare spel van zulke komische types als Jeannette Raijmakers –

„De laatste activiteit die wij samen hebben ondernomen was trouwen“ – en Bea van Kraay, alras op zoek naar haar

tandenborstelventer, redt deze klucht bij voorbaat.

En niet te vergeten dat van Wim Peters en Lia Roosen, die eveneens vol goede moed over elkaar heen struikelen.

De grootste verrassing was zaterdagavond overigens de pauze.

Een deel van het publiek verliet de zaal, terwijl de voorstelling gewoon doorging.

Door een misverstand brandde het pauzebordje veel te vroeg.

Dus herhaalde de spelersgroep, na de echte pauze, nog even wat er gebeurd was.

Ach ja. „Nadenken? Kijk maar uit dat je niet duizelig wordt.“