HELMOND – Het best bewaarde geheim is wat er in ’Het Peespaleis’ gebeurt.

Zes hoogtepunten in vijftien minuten, gegarandeerd honderd procent pure liefde – laat maar komen dan.

Helaas, dat gaat zo maar niet. Er kan slechts een beperkt aantal toeschouwers naar binnen.

Iets waarmee de vaalgroene legertent extra aantrekkingskracht uitoefent op de bezoekers van het jaarlijkse

Straattheaterfestival in Helmond.

Groot geworden op de Markt, maar deze keer naar het Havenplein verdrongen.

Waar lang niet iedereen behoefte voelt om alle acts te zien.

„Och, als ik het hier niet kan horen, dan is het niet de moeite waard“, grapt iemand vanachter zijn pilsje.

Die verstaanbaarheid is nou juist waar het een beetje aan schort.

Dapper gaan de spelers van Sint-Leonardus uit Briele de strijd aan met al het rumoer.

Het gekletter van de fonteinen, het geroezemoes van de caféterrassen: op meer dan een paar meter afstand is er

nauwelijks iets van te verstaan.

Ben van Bokhoven en vrienden rukken alles uit de kast om het publiek te temmen.

Wat meer volume en een leuke act doen wonderen.

Dan moeten ze weer aan de kant voor een batterij zondagsrijders op de fiets die erdoor wil.

Het Havenplein schijnt met de minuut smaller te worden. Genesius, de organiserende toneelgroep,

heeft af en toe haar handen vol om alles in goede banen te leiden.

„Heb je de heks gezien?“, beginnen De Lindespelers uit Nuenen. De kleinsten gillen het uit. Moeiteloos laat de jeugd zich betoveren, ook door het verteltheater van Dinco Verhelst uit Gemert: „Ik speel gewoon voor iedereen die op het terras zit“.

De beste speelplekken zijn die aan het water. En de beste voorstellingen vandaag eigenlijk die waarbij er geen woord wordt gesproken,

maar iedereen meteen begrijpt waar het om gaat.

Neem het fabelachtige poppentheater van De Muzen.

De intrigerende acrobatiek van De Sardini’s, dat werk.

Of de ‘Funeral Service’ van De Piccolo Band uit Maaseik, die als een jazzy begrafenisstoet over het festivalterrein schuifelt

en compleet met doodskist zo uit New Orleans lijkt weggelopen.

Daarnaast dan weer een uitschuiftafeldame van wie de kinderen, behalve een olijk praatje –„Eigenlijk heb ik hele brede heupen.

Daar heb ik maar een tafel aan vastgemaakt“ – iets lekkers krijgen.

Of twee metershoge, steltlopende clowns, naast een standbeeld dat een stilleven schildert.

Er is ook een echte postkoets, naast de opwindende cocktailshow van Maick Coolen, jonglerende barkeeper,

die horeca en straattheater hier in een klap verenigt.

Voor nog meer opwinding dan toch maar terug naar ’Het Peespaleis’.